Artykuł

Zdaję sobie sprawę, że są to fakty bardzo dobrze znane panu Gzylowi, a przemilczane przez niego w sposób zupełnie świadomy. Czyżby ze wstydu przed politycznymi konotacjami jego ulubionych artystów, tak bardzo nie pasującymi do profilu szacownego tygodnika?

Już na początku tekstu autor stwierdza, że wraz z narodzinami subkultury punk "jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać małe, niezależne wytwórnie płytowe, które nie miały problemu z <<przełknięciem>> radykalnego, punkowego przekazu". Niestety nie wyjaśnia, dlaczego dla niektórych "przełknięcie" takiego przekazu mogło być naprawdę trudne. A przyczyna była prosta: ten przekaz bardzo często sprowadzał się do propagowania marksizmu, anarchizmu i ideologii <<class war>>, czyli wojny klas. Tak właśnie było w przypadku sztandarowych reprezentantów sceny lewacko-punkowej (opisywanej przez autora za pomocą eufemizmu <<scena niezależna>>) jak grupy The Ex czy Clash. Spośród powstałych wówczas wydawnictw <<niezależnych>> za kultowe uchodzi firma Nation, której lider - Akim Navarez na łamach pisma "Antena Krzyku" deklaruje m.in.: "Reprezentujemy wydawnictwo globalne, chaotyczne i anarchistyczne. (...) Nation zawsze bazowała na ideologii zaczerpniętej z ery punka, tzn. być radykalnym muzycznie i politycznie". Navarez dzieli się też swoimi antychrześcijańskimi refleksjami: "W imieniu Chrystusa dokonywano holocaustów całych kultur i narodów, przez dwa tysiące lat wyrżnięto miliony istnień. Kościół stał się instytucją afirmującą zło, podsycającą nienawiść". Lider Nation i jednocześnie frontman zespołu o charakterystycznej nazwie FunDaMental (sic!) zapowiada też, że nowy album jego grupy: "zniszczy mnie całkowicie oraz skreśli z listy ludzi <<akceptowanych w społeczeństwie>>, tzn. mogę potem wszystko porzucić i śmiało (...) przyłączyć się do <<Osama Bin>> w Afganistanie. Teraz już powinienem zająć się przygotowywaniem konstrukcji bomby na prasę muzyczną w Londynie" (vide:"Antena Krzyku" nr 6/2000-1/2001).

Pan Gzyl pisze także,iż "właśnie ze sceny punkowej wyrosły dwie pierwsze polskie niezależne oficyny wydawnicze - wrocławska Antena Krzyku (...) i warszawska QQryQ (...)". Tym razem również "zapomina" jednak wspomnieć, że np. firma QQryQ jest sponsorem trockistowsko-komunistycznej Grupy Anty-Nazistowskiej (jako współwydawca ich płyt w ramach kampanii Muzyka Przeciwko Rasizmowi) oraz prawdopodobnie największym w Polsce dystrybutorem nagrań lewackich grup punk-rockowych.

Z kolei Antena Krzyku zasłużona jest nie tylko w wydawaniu <<muzyki niezależnej>>, lecz także w walce z "mitem złych narkotyków", w którym... dostrzega analogię do mitu złego Żyda (sic!) w czasach III Rzeszy (vide:"Antena Krzyku" nr 6/2000-1/2001). Antena jest również wydawcą twórczości baskijskiej grupy punkowej Kortatu, znanej z publicznie udzielanego poparcia dla terrorystycznej ETA! Inne wydawnictwa, o których nie bez zachwytu pisze autor artykułu "Małe jest piękne" to m.in.:Nikt Nic Nie Wie, Pasażer oraz "wytwórnia W Moich Oczach, kierowana przez rzutkiego menadżera Sławka Pakosa". Z oceną tej ostatniej trudno mi polemizować. Jeśli jednak za dowód kreatywności szefa W Moich Oczach uznać li tylko hasło reklamowe jego oficyny,brzmiące:"Zajączku! Zapierdalamy do sklepu po nowe produkty z firmy <<W Moich Oczach>>!!!" (vide: reklama w "Garaż" nr 15/2000), komentarz wydaje się zbyteczny... Z kolei anarchistyczne Nikt Nic Nie Wie słynne jest w środowiskach "lewicy rewolucyjnej" jako wydawca i promotor nagrań grupy Włochaty - sztandarowej formacji anarcho-punkowej w Polsce. Włochaty znany i ceniony jest przez neobolszewików ze swych piosenek gloryfikujących marksistowskich terrorystów z ruchu Tupac Amaru, czy agresywnego, antypolskiego szlagieru pt. "III Rzeczpospolita", w którym padają znamienne słowa: "Polska, Polska co to kurwa jest?". Siła muzyki Włochatego powoduje, że - jak pisze redaktor pisma "Garaż" - "anarchizm z (...) tekstów (...) przekłada się na napierdalanie się na koncertach i walenie po mordzie każdego kto jest inny". A efekt jest taki, iż - przyznają to sami członkowie zespołu-: "Na kilku (...) koncertach /Włochatego/ w kilku miastach zginęli ludzie, bo doszło do eskalacji przemocy" (vide: "Garaż" nr 15/2000). Muzycy Włochatego są - jak na anarchistów przystało - zwolennikami likwidacji państwa polskiego i zastąpienia go siecią gmin opartych na założeniach utopijnego komunizmu. Wypada też wspomnieć, że muzycy "znanej z antyfaszystowskiego zaangażowania grupy Włochaty" (tak pisze o nich Marcin Kornak - lider wspomnianej Grupy Anty-Nazistowskiej na łamach jej organu "Nigdy Więcej" nr 12/2000-2001) są też uczestnikami kampanii Muzyka Przeciwko Rasizmowi. Daje więc o sobie znać tradycyjny "antyfaszyzm" spadkobierców <<Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej>>...

Wśród zespołów wydawanych i promowanych przez firmę Nikt Nic Nie Wie znajdujemy też grającą "klasyczny anarcho-punk" formację Guernica y Luno, która "popierała organizację taką jak RAF" (vide:zin "Fshut Słońca" nr 4/1997) czyli finansowaną przez NRD-owski wywiad, komunistyczno-terrorystyczną Frakcję Czerwonej Armii. Inne produkty NNNW to płyty zespołu La Aferra, również sympatyzyjącego z marksistowskimi bojówkami. "To nie jest terroryzm, to jest tylko forma samoobrony (...)nie mogę powiedzieć, że takie organizacje, takie formy oporu są czymś złym" - tymi słowami bronił zamachu Tupac Amaru na japońską ambasadę w Limie lider grupy (vide: zin "Fshut Słońca" nr 4/1997). Nikt Nic Nie Wie jest też producentem płyt zespołu Złodzieje Rowerów, w którego "antyfaszystowskim" manifeście opublikowanym na łamach "Nigdy Więcej" (nr 11/2000) czytamy o zależności między patriotyzmem a falą neofaszyzmu zalewającą rzekomo III RP: "To się zaczyna gdzieś w szkole, w małej salce od historii lub na lekcji religii z panią katechetką. Bóg, honor, ojczyzna - powtarzane w koło, bo to strategia szkoły rok za rokiem. To z niej się biorą skinheadzi pod mym blokiem. Patriotyzm to choroba (sic!), którą zarażają dzieci, aby potem nimi strzelać w imię własnych interesów. (...) Jedna rasa ludzka rasa - rozum podpowiada nie oddawać żadnej czci dla flagi (sic!) czy cesarza". Złodzieje Rowerów są oczywiście - jak przystało na autorów tak wzniosłego manifestu - uczestnikami kampanii Muzyka Przeciwko Rasizmowi. Podobnie jak produkcja kolejnej <<niezależnej>>, anarchistycznej oficyny Pasażer czyli grupa Frei Republik Panama, która gra "anarcho-punk-reggae". Jeśli ktoś nie potrafi wyobrazić sobie, jak brzmi ta grupa, dowie się o tym od wydawcy: "weź melodie Fate i przekaz Włochatego (sic!) a otrzymasz FRP" (vide: reklama w "Mać Pariadka" nr 1/2001). Firma Pasażer jest też wydawcą największego w Polsce magazynu zajmującego się promocją muzyki ze skrajnie lewicowym przekazem. Z opisanym środowiskiem związane są też - ujęte przez pana Gzyla w bardzo pozytywnym kontekście - zespoły Pidżama Porno, Post Regiment (wydawany przez QQryQ) czy Ewa Braun (wydawany przez Nikt Nic Nie Wie). Wszystkie te grupy uczestniczą w kampanii Muzyka Przeciwko Rasizmowi. Inicjator kampanii - Marcin Kornak - podkreśla, że jest ona inspirowana działaniami brytyjskich organizacji Anti-Fascist Action oraz Anti-Nazi League (vide:"Lewą Nogą" nr 12/2000). Ta pierwsza jest skrajnie lewicową bojówką ("jesteśmy przygotowani do konfrontacji na ulicach", "AFA używa swej siły na ulicach", "Policja, sądy i rząd często usiłują kryminalizować nasze protesty" - piszą sami o sobie w ulotce informacyjnej przedrukowanej na łamach "Nigdy Więcej" nr 4/1997). Druga to koalicja angielskich grup i grupek lewackich (od anarchistów po stalinowców). Jak przyznaje bez ogródek Darek Kostyra - działacz Grupy Anty-Nazistowskiej: "niektóre ruchy polityczne starają się pozyskać młodzież pod przysłoną haseł antyfaszystowskich. Doskonałym przykładem może ty być angielska ANL /Anti-Nazi League/, która została założona przez socjalistyczne, trockistowskie partie i właśnie pod przykrywką antynazizmu rekrutują one nowych ludzi" (vide:"Nigdy Więcej" nr 4/1997).

Ten sposób rekrutacji to już normalna taktyka polityczna lewaków, także w Polsce. A jest ona tym skuteczniejsza, że w dużym stopniu prowadzona za pomocą muzyki, o której z taką sympatią pisze pan Gzyl.

Co jeszcze - oprócz skrajnie lewicowej ideologii - łączy sporą część opisanych przez autora "Małe jest piękne" zespołów i wydawnictw muzycznych? To, że sprzedaż ich czerwonych piosenek prowadzi sklep internetowy Terra Soundralis Incognita, który-jak pisze pan Paweł Gzyl - "prężnie się rozwija" i w którym "można się zaopatrzyć w produkty niemal wszystkich istniejących w Polsce wydawnictw niezależnych". Ciekawe, w jakim stopniu on jak i cała marksistowska <<scena niezależna>> rozwój ten zawdzięczają promocji na łamach prasy prawicowej...

W artykule "Małe jest piękne" czytamy znamienite stwierdzenie autora: "Jakże ubogo wyglądałby nasz rynek muzyczny bez tych oryginalnych wykonawców". Myślę, że redakcja konserwatywnego i prawicowego "Nowego Państwa" sama powinna sobie na nie odpowiedzieć, zanim kolejny raz zamieści na swych łamach entuzjastyczny tekst o artystach, dla których i tak pozostanie pewnie pismem reakcyjno-katolickim, burżuazyjnym i faszystowskim.

Z poważaniem

Dawid Zadura