Najnowsze informacje

Na antypodach modernizmu

16-04-2014  

Już w sprzedaży książka "Na antypodach modernizmu" - wybór tekstów Juliusa Evoli.



Pierwsza biografia Roberta Brasillacha w Polsce już we wrześniu!

02-09-2013  

Biografia "ofiary klamstwa katyńskiego" (200 stron) pióra Philippe d'Hugues z 2005 roku w tłumaczeni...




Redystrybucja TN 13

10-06-2013  

Oto zweryfikowana lista salonów sieci Empik, w których powinno być wyłożone Templum Novum 13. Powodz...



Festiwal Orle Gniazdo

12-05-2013  

Już za półtora miesiąca wydarzenie jakiego w Polsce jeszcze nie było: pierwszy tożsamościowy festiwa...




TN13: REWOLUCJA Z PRAWA!

03-02-2013  

Pismo, którego nie trzeba już nachalnie reklamować. To już „trzynasty” tom TN, któremu przyświeca af...




Pogrom czy odwet?

13-11-2012  

Zapraszamy na spotkanie z redaktorem naczelnym "Templum Novum" dr Mariuszem Bechtą.




Konkurs Żołnierze Wyklęci

03-11-2012  

Magazyn Templum Novum objął patronatem medialnym konkurs "W naszej pamięci Żołnierze Wyklęci"....



Promocja TN: 4 za 45!

03-11-2012  

Promocja: 4 archiwalne numery Templum Novum (7, 9, 10, 11-12) za 45zł! Cena obejmuje koszty wysyłki...




Viva Cristo Rey!

24-09-2012  

W październiku ukaże się najnowsza książka profesora Jacka Bartyzela poświęcona historii sinarquismo: narodowo-katolickiego ruchu obywatelskiego w Meksyku, a także podziemnej organizacji katolickiej: El Yunque („Kowadło”).



Z formalnego punktu widzenia sinarquismo istnieje – pod nazwą Unión Nacional Sinarquista (Narodowy Związek Synarchistyczny) – od 23 V 1937 roku, jednakże jego korzenie, tkwiące w podziemnej organizacji pod nazwą Legion(es), a następnie La Base, są o co najmniej pięć lat starsze. UNS został założony w szczególnie dramatycznym okresie historii Meksyku, kiedy to – po upadku powstania ludowego, zwanego cristiadą, oraz wejściu w fazę szczytową procesu instytucjonalizacji Rewolucji Meksykańskiej – Kościół katolicki w tym kraju, już faktycznie zdelegalizowany wskutek drakońskich przepisów konstytucji z 1917 roku oraz wydanych w latach 20. rozporządzeń wykonawczych, znalazł się na krawędzi instytucjonalnej zagłady. Utworzony w ścisłym porozumieniu z hierarchią kościelną i przez nią kontrolowany, synarchizm był pomyślany jako droga wyjścia meksykańskiego katolicyzmu z tego katastrofalnego położenia. Przyjęta przez synarchizm formuła obywatelskiego ruchu społecznego, manifestującego publicznie swoje żarliwie katolickie przekonania, przesiąknięta była mistyką społeczną, „apokaliptycznym” mesjanizmem i gotowością do męczeńskiej ofiary z życia. W szczytowej fazie rozwoju ruchu, tj. w latach 1940-1942, pod kierownictwem charyzmatycznego Salvadora Abascala Infante (1910-2000), umundurowane, zdyscyplinowane i fanatyczne wręcz kadry UNS – czujące się „Milicją Ducha” prowadzącą „świętą wojnę” z komunizmem i judeomasonerią – sięgnęły, według niektórych szacunków, ponad pół miliona członków.

(…)

Etymologicznie, prefiks sýn w wyrazie synarchia oznacza w grece „zgodność”, „integrację”, natomiast arché, arkhé (łac. principio, hiszp. arjé) – zasadę, początek, ład, strukturę, harmonię, równowagę. Synarchizm jest więc słowem, które oznacza: „z autorytetem, z ładem, z rządem” (Clemente Gutiérrez Pérez).

(…)

Synarchizm to sposób życia, nawyków, zwyczajów i obyczajów, sprawiających, iż życie codzienne synarchisty stanowi alternatywę dla stylu mieszczańskiego. Na przykład, rzecz tak zwyczajna jak codzienny posiłek nie jest dla synarchisty aktem mechanicznym, lecz postrzeganym jako moment „święty”, moment głębokiego poszanowania dla własnego ciała, dla tych, którzy nam ten posiłek przygotowują, wreszcie dla form życia, które nas karmią. Synarchizm nie jest tylko formą działalności publicznej i obywatelskiej, ale musi być „szkołą kształtowania i kultury integralnej”. Synarchizm zatem to sposób bycia i myślenia, styl pracy, albowiem „kto nie żyje tak jak myśli, ten kończy myśląc tak jak żyje”. Synarchizm jest metodą wychowania Nowego Człowieka  w Nowym Społeczeństwie i dla niego (Antonio Mota).

Praca o objętości ponad 500 stron ukaże się jako tom VIII serii Rekonkwista nakładem Agencji Wydawniczo-Reklamowej „Arte”.

 

Streszczenie


Przedmiotem niniejszego studium jest historia oraz myśl społeczno-polityczna narodowo-katolickiego ruchu obywatelskiego w Meksyku, posługującego się na określenie swojego ideario político określeniem: sinarquismo, a także podziemnej organizacji katolickiej: El Yunque.

Z formalnego punktu widzenia sinarquismo istnieje – pod nazwą Unión Nacional Sinarquista (UNS) – od 23 V 1937 roku, jednakże jego korzenie, tkwiące w podziemnej organizacji pod nazwą Legion(es), a następnie La Base, są o co najmniej pięć lat starsze. UNS został założony w szczególnie dramatycznym okresie historii Meksyku, kiedy to – po upadku powstania ludowego, zwanego cristiada, oraz wejściu w fazę szczytową procesu instytucjonalizacji Revolución Mexicana – Kościół katolicki w tym kraju, już faktycznie zdelegalizowany wskutek drakońskich przepisów konstytucji z 1917 roku oraz wydanych w latach 20. rozporządzeń wykonawczych, znalazł się na krawędzi instytucjonalnej zagłady; w większości stanów nie tolerowano nawet sprawowania kultu, a nieustannym fizycznym atakom na kapłanów i katolików świeckich, przeprowadzanym przez bojówki Camisas Rojas, towarzyszyła odgórna ateizacja, zwana la educación socialista, uzupełniana wprowadzaniem w niektórych stanach urzędowego kultu wolnomularskiego.

Utworzony w ścisłym porozumieniu z hierarchią kościelną i przez nią kontrolowany, synarchizm był pomyślany jako droga wyjścia meksykańskiego katolicyzmu z tego katastrofalnego położenia. Przyjęta przez synarchizm formuła obywatelskiego ruchu społecznego, manifestującego publicznie i w sposób zorganizowany (ale pokojowy) swoje żarliwie katolickie przekonania, przesiąknięta mistyką społeczną, „apokaliptycznym” mesjanizmem i gotowością do męczeńskiej ofiary z życia, przyniosła nieomal błyskawicznie nadspodziewane wręcz rezultaty. W szczytowej fazie rozwoju ruchu, tj. w latach 1940-1942, pod kierownictwem charyzmatycznego Salvadora Abascala Infante (1910-2000), jego umundurowane, zdyscyplinowane i fanatyczne wręcz kadry – czujące się Milicia del Espíritu prowadzącą „świętą wojnę” z komunizmem i judeomasonerią – sięgnęły, według niektórych szacunków, ponad pół miliona członków; w historycznym rdzeniu Meksyku, czyli najgłębiej skatolicyzowanym regionie Bajío (estados: Michoacán, Guanajuato, Jalisco y Querétaro), do UNS należał statystycznie niemal co szósty mieszkaniec.

Zawrotny sukces okazał się jednak rychło punktem krytycznym, po którym krzywa wzrostu przeszła w krzywą opadającą, kulminującą w organizacyjnym rozłamie pod koniec 1944 roku. Odtąd istniały równolegle dwie organizacje, używające tej samej nazwy (UNS). Ten (od początku mniejszościowy) odłam, który pozostał posłuszny kierownictwu tajnej La Base, co oznaczało utrzymanie „apolitycznej” formuły cívico-social, zyskał potoczne określenie disidente, lecz jego aktywność zaczęła wygasać już po 1947 roku, kiedy to La Base została prawdopodobnie rozwiązana. Pomimo przejściowej rewitalizacji tego nurtu w latach 1996-2007, pod przywództwem Clementa Gutiérreza Pereza, ostatnio ponownie popadł on w letarg, do tego stopnia, że należy już chyba mówić o nim w czasie przeszłym. Drugi natomiast odłam, który wypowiedział posłuszeństwo La Base, stąd też określany jest potocznie independiente, ma historię znacznie bogatszą (jego najlepszym okresem były lata 1951-54, kiedy szefem pozostawał Juan Ignacio Padilla) i pozostaje wciąż żywotny, lecz zarazem jest to – w sensie ideowym – historia heterodoxia sinarquista, naprzód, poprzez „skrzywienie” partyjno-polityczne, od Partido Fuerza Popular (1946-49) do Partido Demócrata Mexicano (1971-98), następnie (od 1959 roku) wskutek ideologicznej „chadekizacji” ruchu, wreszcie z powodu pojawienia się w ostatnich dekadach nurtu sinarquismo trascendente, odchodzącego od katolickiej ortodoksji w stronę espiritualidad pozakonfesyjnej.

Organización Nacional del Yunque z kolei, to organizacja podziemna, założona najprawdopodobniej w 1955 roku w Puebla, czy zaś istnieje nadal – jest przedmiotem kontrowersji. O jej istnieniu nie było wiadomo aż do początku XXI wieku, natomiast znaną i znaczącą rolę – zwłaszcza w konfrontacji, często fizycznej, z siłami ultralewicy, w burzliwej epoce goszystowskich rewolt lat 60. i 70. – odegrały sterowane przez nią liczne, jawne organizacje „fasadowe” (organizaciones de fachada albo membretes), zwłaszcza na terenie akademickim, jak Movimiento Universitario de Renovadora Orientación (MURO) i Frente Universitario Anticomunista (FUA), a poza nim – ruch Desarrollo Humana Integral y Acción Ciudadana (DHIAC). Założycielem i charyzmatycznym przywódcą El Yunque aż do swojej tragicznej śmierci w 1979 roku był inż. Ramón Plata Moreno, natomiast charakter i stopień jej powiązania z synarchizmem jest trudny do ustalenia. Aczkolwiek zdecydowanie odrzucić należy lansowaną tu i ówdzie hipotezę, iż prawdziwym założycielem i przywódcą El Yunque był Salvador Abascal, to jednak ideario tej organizacji – restauracja w Meksyku Estado Católico, porządku doczesnego zgodnego z Ewangelią, a także wypowiedzenie walki „diabolicznemu marksizmowi” i „judeomasonerii” – jest całkowicie zgodne z przekonaniami Abascala.

Książka ta składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy, zatytułowany Niekończąca się rewolucja. Rzut oka na dzieje zmagań katolików i konserwatystów z liberałami i masonerią od uzyskania niepodległości do powstania cristeros, przedstawia wspomnianą konfrontację począwszy od Grito de Dolores ks. Miguela Hidalgo, poprzez Plan de Iguala (1821) gen. Agustina de Iturbide, proklamację i upadek (1822-23) Primer Imperio Mexicano, republikę na przemian federalną i centralistyczną (1823-53), dyktaturę gen. Santa Anna (1853-55), liberalną rewolucję z Ayutla i trzyletnią Guerra de Reforma (1855-61), Segundo Imperio (1863/64-67), la República Restaurada (1867-76/77), quasi-konstytucyjną dyktaturę prezydenta Porfirio Diaza (1876/77-1910/11), po Revolución Mexicana (1910-17), konstytucjonalizację państwa rewolucyjnego oraz powstanie cristeros (1926-29).

W rozdziale drugim: Geneza i historia Unión Nacional Sinarquista, wychodząc od zarysowania tła, jakie stanowiła dalsza radykalizacja antykatolicyzmu państwa postrewolucyjnego w epoce komunizującego cardenismo, z drugiej zaś strony, desperacka próba wznowienia cristiady (la segunda), przedstawiamy genezę, oficjalne narodziny oraz dynamiczny rozwój UNS w latach 1937-41, próbę ziszczenia utopii mikropaństwa synarchicznego w kolonii María Auxiliadora w California Baja (1942-44), kryzys i rozłam (1944/45), skutkujący trwałym podziałem na dwa odłamy.

Rozdział trzeci: Katolicka „druga konspiracja”: El Yunque, przedstawia dzieje podziemnej Organización Nacional del Yunque, jej wewnętrzne zróżnicowanie i konflikt na tle wyboru sposobu reakcji na posoborowy kryzys w Kościele, jej relację do sinarquismo, z jednej, a do sedevacantismo z drugiej strony, wreszcie domniemaną infiltrację przez nią Partido Acción Nacional, a za jej pośrednictwem – instytucji państwa po 2000 roku.

Czwarty, ostatni i najobszerniejszy rozdział: Ideario sinarquista, traktuje o sensie ideowym sinarquismo mexicano. Jego ideario jest nacional-católico, czyli jednocześnie nacjonalistyczne w znaczeniu nacjonalizmu historycznego i kulturowego, a nie etnicznego, oraz katolickie w ortodoksyjnej wierności nauce dogmatycznej, moralnej i społecznej Kościoła Rzymskiego. El nacionalismo sinarquista zdefiniować należy jako hispano-católico, a zatem afirmujący hiszpański rodowód współczesnego Meksyku oraz podporządkowujący doczesne i materialne cele narodu duchowym i nadprzyrodzonym celom każdej osoby ludzkiej, jako istoty będącej obrazem Boga, odkupionej i powołanej do zbawienia. Jako taki, nacionalismo sinarquista przeciwstawia się wszystkim siłom, rozpoznawanym przezeń jako usiłujące przeszkodzić człowiekowi w spełnieniu tego powołaniu, mającym przeto źródła sataniczne: revolución, protestantismo, judiomasonería, laicismo, liberalismo y democracia atea, socialismo y comunismo. Ze względu na przypadłościowe okoliczności czasu powstania tego ruchu, wykazywał on w swoich początkach pewne zewnętrzne cechy upodobniające go do fascismo, jak umundurowanie i zdyscyplinowanie oraz rytuały i symbole, doktrynalnie jednak różnił się od niego zdecydowanie, a nazizm hitlerowski wręcz potępiał; należy przeto do innej „rodziny” ideowo-politycznej formacji autorytarno-konserwatywnych. Konserwatywny sensu largo i w znaczeniu nadawanym temu terminowi z zakresu filozofii politycznej, ściślej winien być określany jako tradycjonalistyczny, ludowy i kontrrewolucyjny. Odrzucając ideologię demokratyczną, stojącą na stanowisku soberanía del pueblo, jak również democracia liberal, postrzeganą jako fasada skrywająca faktyczną plutokrację, jest jednak demokratyczny w sensie democracia comunitaria y orgánica, to znaczy reprezentującej nie zatomizowane jednostki, lecz naturalne i konkretne wspólnoty, od rodziny począwszy. Sytuując się także poza alternatywą: kapitalistyczny leseferyzm – kolektywistyczny socjalizm, za swój program economía solidaria y comunitaria synarchizm przyjmuje wytyczne doctrina social Kościoła, wyrażone w encyklikach Leona XIII i Piusa XI. Program ustrojowo-polityczny synarchizmu jest również bezwarunkowo zakotwiczony w tradycyjnej nauce Kościoła, stawiającej przed comunión política obowiązek czczenia Boga i uznawania religii katolickiej, jako jedynej religii prawdziwej, w roli fundamentu prawodawstwa, a także edukacji i moralności publicznej, tym samym zaś uznawania i zaprowadzania Reinado Social de Cristo.

W aspekcie źródeł inspiracji synarchizm należy natomiast określić jako amalgamat tradycji rodzimej, na którą składają się: dziedzictwo kolonialne Virreinato de Nueva España, rojalizm twórcy niepodległości Meksyku Agustina de Iturbide, restauracyjny program XIX-wiecznej Partido Conservador, ultramontanizm katolików doby porfiriato, katolicyzm społeczny Partido Católico Nacional i Asociación Católica de la Juventud Mexicana, ruch oporu cywilnego przeciwko tyranii rządu rewolucyjnego po 1917 roku (Liga Nacional para la Defensa de la Libertad Religiosa) oraz heroiczna epopeja zbrojnej cristiady – z dorobkiem katolicyzmu społecznego XIX i XX wieku w zachodniej Europie, ustrojów korporacyjno-chrześcijańskich w Austrii (E. Dollfuss) i Portugalii (A. Salazar), a w szczególności różnych nurtów myśli hiszpańskiej: Falange Española (J. A. Primo de Rivera), nacionalcatolicismo (M. Menéndez y Pelayo, R. de Maeztu) i carlismo (J. Vázquez de Mella). Szczególnie podkreślane przez samych synarchistów pokrewieństwo łączy go z rumuńskim Legiunea Arhanghelului Mihail (C. Z. Codreanu) – ruchem porównywalnym co do stopnia natężenia cechy, bez której wskazania ideario sinarquista byłoby drastycznie niekompletne, to znaczy mistyki religijno-społecznej, ducha poświęcenia i ofiary oraz kultu męczenników.

Etymologicznie, prefiks sýn w wyrazie synarchia oznacza w grece „zgodność”, „integrację”, natomiast arché, arkhé (łac. principio, hiszp. arjé) – zasadę, początek, ład, strukturę, harmonię, równowagę. Synarchizm jest więc słowem, które oznacza: „z autorytetem, z ładem, z rządem” (Clemente Gutiérrez Pérez).


Spis rzeczy


Wprowadzenie

Rozdział pierwszy: Niekończąca się rewolucja. Rzut oka na dzieje zmagań katolików i konserwatystów z liberałami i masonerią od uzyskania niepodległości do powstania cristeros

Droga do niepodległości i Pierwszego Cesarstwa
Jaka republika?
Konserwatywna „dyktatura szabli”
Rewolucja z Ayutli i „wojna o Reformę”
Drugie Cesarstwo
República Restaurada i upadek partii konserwatywnej
Koegzystencja w systemie porfiriato
Rewolucja Meksykańska
„Chwyciliśmy Kościół za gardło…” – tyrania Callesa
Cristiada

Rozdział drugi: Geneza i historia Unión Nacional Sinarquista

Modus moriendi katolików w państwie rewolucyjnym lat 30.

Edukacja socjalistyczna

La segunda (cristiada)

Cardenismo

„Prehistoria” synarchizmu: Legion i Baza
Organizacja, przywódcy i program UNS

Sinarquismo a cristerismo

Hipoteza „spisku nazistowskiego”

Ofensywa synarchizmu: 1937-1941
Od utopii do rozłamu: 1941-1944
Synarchizm podzielony

Synarchizm „dysydencki” (UNS – CAC)

Synarchizm „niezależny” (UNS – MTB)

Ku „chadekizacji” synarchizmu

Meksykańska Partia Demokratyczna (PDM)

Ku nowemu rozłamowi i „rekonstrukcji narodowej”

Rozdział trzeci: Katolicka „druga konspiracja”: El Yunque

El Yunque: katolicyzm nieugięty jak kowadło
Wojna domowa tradycjonalistów
Rozkład organizacji czy podbój państwa?

Rozdział czwarty: Synarchistyczne ideario

Dygresja: historia ogólna pojęcia „synarchia” i koncepcji synarchizmu

Synarchizm ezoteryczny

Synarchizm technokratyczny

Synarchia jako „Antykościół” i „Rząd Światowy”

Pojęcie synarchii w synarchizmie meksykańskim

Geneza nazwy

Sens pojęcia w doktrynie UNS

Sens ideowy synarchizmu meksykańskiego

Nacjonalizm

Hispanidad

Wrogowie „narodu hiszpańsko-katolickiego”

Kwintesencja wroga: imperializm jankeski

Nacjonalizm synarchistyczny versus nacjonalitaryzm rewolucyjny

Meksykański faszyzm?

Synarchizm a hiszpański falangizm i frankizm

Faszystowski „styl”?

Konserwatyzm czy ludowy tradycjonalizm?

Demokracja synarchiczna: demodulia i wspólnotowość

Poza leseferyzmem i socjalizmem

Kontrrewolucja i kontrakulturacja

Katolicyzm

Państwo chrześcijańskie

„Chadecka pokusa”: uległość i opór

Panenteistyczna duchowość „synarchizmu transcendentnego”

Kolofon

Uwagi końcowe

Apendyks: wybór dokumentów programowych UNS

Bibliografia

Streszczenie hiszpańskie

Indeks nazwisk











<- wróć do: Informacje

Skomentuj na forum!

Spodobał Ci się ten artykuł?

Wesprzyj nasz portal oraz magazyn „Templum Novum”!

Dzięki Tobie bedziemy mogli rozszerzyć naszą działalność!


Numer konta naszego funduszu wydawniczego: Bank PEKO SA 72 1240 1141 1111 0000 1687 4819

W polu „tytułem” prosimy wpisywać: „Fundusz Wydawniczy TN”

(c) Magazyn Phalanx i Templum Novum, wszystkie prawa zastrzeżone, przedruki wyłącznie za zgodą redakcji